Τα ονόματα των νοτών σε αυτή τη σελίδα είναι διεθνή ονόματα με γράμματα και ο αριθμός είναι η οκτάβα: το C4 είναι το μεσαίο ντο. C = Ντο, D = Ρε, E = Μι, F = Φα, G = Σολ, A = Λα, B = Σι.
Εξασκηθείτε σε κάθε τονικότητα, σε ολόκληρη την έκτασή σας, με το The Whole Horn.
App StoreGoogle PlayΚαι οι δύο μπάρες δείχνουν γραπτό ύψος, στην ίδια κλίμακα. Η κάτω μπάρα είναι η έκταση που το The Whole Horn θεωρεί άνετη για τον μαθητή — μια έκταση, όχι ένας φράχτης.
Το σοπράνο σαξόφωνο γράφεται σε κλειδί του σολ και η έκταση που θα βρείτε σε μια παρτιτούρα εκτείνεται από B♭3 έως F♯6 — περίπου 2,7 οκτάβες. Είναι το μέγεθος που δημοσιεύουν τα εγχειρίδια ενορχήστρωσης και μέσα στο οποίο γράφει ο συνθέτης. Απαντά στην ερώτηση «τι μπορώ να γράψω στην παρτιτούρα για αυτό το όργανο».
Το σοπράνο σαξόφωνο είναι ένα όργανο σε B♭: ηχεί μια μεγάλη δεύτερη χαμηλότερα. Κάθε νότα της γραπτής έκτασης μετακινείται κατά το ίδιο διάστημα, άρα η ηχητική έκταση είναι η γραπτή έκταση μεταφερμένη ολόκληρη — πραγματικό ύψος A♭3 έως E6. Τίποτα δεν συμπιέζεται ούτε τεντώνεται· μια έκταση μεταφέρεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως μία μεμονωμένη νότα.
Αυτό το μέγεθος μετράει όταν ένας συνθέτης ελέγχει αν χωράει μια μελωδική γραμμή ή όταν ένας διευθυντής προσπαθεί να καταλάβει γιατί το σοπράνο σαξόφωνο δεν μπορεί να παίξει την παρτιτούρα που έχει μπροστά του. Η γραπτή έκταση απαντά στο «μπορώ να το διαβάσω;», η ηχητική στο «θα ακουστεί το ύψος που ήθελα;».
| Νότα | Γραπτό | Ηχεί |
|---|---|---|
| Χαμηλότερη νότα παρτιτούρας | B♭3 | A♭3 |
| Υψηλότερη νότα παρτιτούρας | F♯6 | E6 |
| Χαμηλότερη άνετη νότα του μαθητή | B♭3 | A♭3 |
| Υψηλότερη άνετη νότα του μαθητή | F♯6 | E6 |
Στα περισσότερα όργανα η έκταση της παρτιτούρας και η έκταση που κατέχει ένας μαθητής που εξελίσσεται διαφέρουν, και όταν προσποιούμαστε το αντίθετο, ένα μέρος καταλήγει να μην μπορεί να το παίξει το τμήμα για το οποίο γράφτηκε. Εδώ έχουμε μία από τις εξαιρέσεις, για λόγο που αφορά ειδικά το όργανο: στο σαξόφωνο το ανώτατο σημείο της έκτασης της παρτιτούρας είναι το όριο του altissimo. Το γραπτό F♯6 είναι η τελευταία νότα που παράγουν τα ίδια τα κλειδιά — ό,τι βρίσκεται πάνω από αυτήν παράγεται με τη διαμόρφωση του στοματικού χώρου (voicing) και με δακτυλισμούς αρμονικών, όχι με την προσθήκη κλειδιών. Έτσι, εδώ δεν υπάρχει ζώνη συνηθισμένων νοτών που να αφαιρεθεί από την κορυφή: ολόκληρη η έκταση των κλειδιών είναι η έκταση. Στο The Whole Horn, η γραπτή έκταση B♭3 έως F♯6 θεωρείται η έκταση που ο μαθητής παίζει άνετα στο σοπράνο σαξόφωνο, με πραγματικό ύψος A♭3 έως E6.
Είναι μια έκταση, όχι ένας φράχτης. Είναι το σημείο όπου ο μαθητής που εξελίσσεται νιώθει αρκετά σίγουρος ώστε η νότα να μην είναι το δύσκολο κομμάτι — όχι ένα όριο που επιβάλλει το όργανο και όχι ένας περιορισμός που θα έπρεπε να πει κανείς σε κάποιον ότι έχει. Και τα δύο άκρα μετακινούνται προς τα έξω με την εξάσκηση, με διαφορετικό ρυθμό, και για διαφορετικούς λόγους στην κορυφή απ' ό,τι στη βάση. Ένας μαθητής που δεν φτάνει σήμερα το F♯6 δεν είναι εκτός έκτασης· βρίσκεται καθ' οδόν προς αυτήν.
Η υψηλότερη νότα που γράφεται συνήθως για το σοπράνο σαξόφωνο είναι F♯6, η οποία ηχεί σε πραγματικό ύψος E6. Αυτό είναι το ανώτατο σημείο της έκτασης της παρτιτούρας, που είναι εκδοτική σύμβαση και όχι μέτρηση: είναι η νότα πάνω από την οποία ο συνθέτης παύει να μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι την έχει ο παίκτης.
Το σοπράνο μοιράζεται τη γραπτή έκταση της οικογένειας, οπότε ισχύουν το ίδιο ανώτατο όριο F♯6 και το ίδιο ρεζίστρο altissimo πάνω από αυτό. Αυτό που αλλάζει στο σοπράνο δεν είναι το σημείο όπου σταματούν οι νότες αλλά το πόσο εκτεθειμένες είναι: η ακρίβεια του ύψους στο πάνω ρεζίστρο συγχωρεί πολύ λιγότερα απ' ό,τι στο άλτο ή στο τενόρο, γι' αυτό το όργανο ανατίθεται συνήθως σε έμπειρο παίκτη.
Η έκταση της παρτιτούρας — γραπτά B♭3 έως F♯6 — είναι το μέγεθος που αυτός ο ιστότοπος δημοσιεύει ήδη στον πίνακα μεταφοράς της φιλαρμονικής· οι δύο σελίδες το διαβάζουν από έναν ενιαίο πίνακα, ώστε να μην μπορούν να διαφωνήσουν. Είναι η συνήθης έκταση στην οποία διδάσκονται και γράφονται αυτά τα όργανα.
Η έκταση που ο μαθητής παίζει άνετα — γραπτά B♭3 έως F♯6 — προέρχεται από τον δικό του πίνακα οργάνων του The Whole Horn, αυτόν που διαβάζει η ίδια η εφαρμογή. Η επικεφαλίδα του δηλώνει τη σύμβαση: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. Είναι ένα δημοσιευμένο εσωτερικό μέγεθος με δηλωμένη φιλοσοφία, όχι μια εκτίμηση γραμμένη για να γεμίσει μια παράγραφο.
Η ηχητική έκταση υπολογίζεται εδώ από τη γραπτή με βάση το διάστημα και δεν αποθηκεύεται — ένα δεύτερο αποθηκευμένο αντίγραφο είναι ένα αντίγραφο που μπορεί να διαφωνήσει με το πρώτο.
Η συνήθης γραπτή έκταση του σοπράνο σαξοφώνου είναι B♭3 έως F♯6, περίπου 2,7 οκτάβες. Αυτές οι γραπτές νότες ηχούν σε πραγματικό ύψος A♭3 έως E6.
Η υψηλότερη νότα που γράφεται συνήθως για το σοπράνο σαξόφωνο είναι F♯6, η οποία ηχεί σε πραγματικό ύψος E6. Αυτό είναι το ανώτατο σημείο της έκτασης στην οποία γράφονται οι παρτιτούρες. Δεν είναι φυσικό όριο — δείτε παρακάτω τι μετακινεί αυτό το ανώτατο όριο.
Η χαμηλότερη νότα της συνήθους γραπτής έκτασης είναι B♭3, με πραγματικό ύψος A♭3. Στο The Whole Horn, το B♭3 θεωρείται η χαμηλότερη γραπτή νότα που ο μαθητής παίζει άνετα.
Στο The Whole Horn, η γραπτή έκταση που ο μαθητής παίζει άνετα για το σοπράνο σαξόφωνο είναι B♭3 έως F♯6, με πραγματικό ύψος A♭3 έως E6. Εκεί ο μαθητής που εξελίσσεται νιώθει σίγουρος — δεν είναι φράχτης: τα δύο άκρα μετακινούνται προς τα έξω με την εξάσκηση και με διαφορετικό ρυθμό για κάθε παίκτη.
Όχι. Το σοπράνο σαξόφωνο σε B♭ ηχεί μια μεγάλη δεύτερη χαμηλότερα, επομένως η γραπτή έκταση B♭3 έως F♯6 ηχεί σε πραγματικό ύψος A♭3 έως E6.
Περίπου 2,7 οκτάβες στη συνήθη γραπτή έκταση, από B♭3 έως F♯6. Στο The Whole Horn, ολόκληρη αυτή η έκταση θεωρείται άνετη για τον μαθητή.
Το The Whole Horn παίζει και τις δώδεκα μείζονες κλίμακες στο γραπτό ύψος και στο κλειδί του σολ του σοπράνο σαξοφώνου, έτσι ώστε αυτό που διαβάζετε να είναι αυτό που παίζετε.
Αποκτήστε την εφαρμογή → Η έκταση κάθε οργάνου