Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Obój jest zapisywany w kluczu wiolinowym, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od B♭3 do A6 — około 2,9 oktawy. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Obój jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym, więc zakres zapisany i zakres rzeczywisty to te same dźwięki: od B♭3 do A6 w obu przypadkach. Nie ma czego przeliczać.
Warto to powiedzieć wprost, bo właśnie o to ludzie naprawdę pytają. Na instrumencie transponującym oba zakresy są różne i podaje się oba, dlatego wartości zakresów znalezione w różnych miejscach tak często różnią się o cały interwał. Tutaj nie mogą się różnić.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | B♭3 | B♭3 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | A6 | A6 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | B♭3 | B♭3 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | D6 | D6 |
Zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, to nie to samo, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. The Whole Horn uznaje od B♭3 do D6 za zapisaną skalę oboju komfortową dla uczącego się.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do D6, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla oboju to A6. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Górną granicę zapisanego zakresu oboju ogranicza mniej mechanika klap, a bardziej stroik. Górny rejestr wymaga stroika, który tam reaguje, i ambuszury, która go utrzyma, a oba są indywidualne; dwaj oboiści grający na tym samym instrumencie mogą mieć zauważalnie różne praktyczne granice. To także dlatego praktyczny szczyt szkolnej partii oboju leży wyraźnie poniżej szczytu w partiach.
Zakres w partiach — zapisany od B♭3 do A6 — to wartość, którą ta witryna już publikuje w tabeli transpozycji dla orkiestry dętej; obie strony czerpią ją z jednej tabeli, więc nie mogą się ze sobą rozjechać. To standardowy zakres, w jakim uczy się gry na tych instrumentach i w jakim pisze się dla nich partie.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od B♭3 do D6 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. To opublikowana wartość własna, z jasno określoną filozofią, a nie szacunek wpisany po to, by wypełnić akapit.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zakresu zapisanego za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Standardowy zapisany zakres oboju wynosi od B♭3 do A6, czyli około 2,9 oktawy; dźwięki zapisane i rzeczywiste są takie same, ponieważ ten instrument jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla oboju to A6. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to B♭3. The Whole Horn uznaje B♭3 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres oboju komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od B♭3 do D6. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Tak. Obój jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym, więc od B♭3 do A6 to zarazem zakres zapisany i rzeczywisty.
Około 2,9 oktawy w standardowym zapisanym zakresie, od B♭3 do A6. Przedział komfortowy dla uczącego się jest węższy: od B♭3 do D6.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków oboju i w kluczu wiolinowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów