Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Marimba jest zapisywana w układzie fortepianowym, z kluczem wiolinowym i basowym razem, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od C2 do C7 — około 5 oktaw. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Marimba jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc zakres zapisany i zakres rzeczywisty to te same dźwięki: od C2 do C7 w obu przypadkach. Nie ma czego przeliczać.
Warto to powiedzieć wprost, bo właśnie o to ludzie naprawdę pytają. Na instrumencie transponującym oba zakresy są różne i podaje się oba, dlatego wartości zakresów znalezione w różnych miejscach tak często różnią się o cały interwał. Tutaj nie mogą się różnić.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | C2 | C2 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | C7 | C7 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | C2 | C2 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | C7 | C7 |
Na większości instrumentów zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, są różne, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. To jeden z wyjątków i jest to fakt o instrumencie, a nie o wykonawcy: The Whole Horn modeluje pięciooktawową marimbę koncertową, a na marimbie każda istniejąca sztabka jest grywalna. Nie ma rejestru, który trzeba sobie wypracować, tak jak altissimo saksofonu czy wysoki rejestr waltorni — jeśli sztabka jest, to jest i dźwięk. The Whole Horn uznaje od C2 do C7 za zapisaną skalę marimby komfortową dla uczącego się.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do C7, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla marimby to C7. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Marimba to najwyraźniejszy w całej rodzinie przykład zakresu, który należy do instrumentu, a nie do wykonawcy: Wikipedia stwierdza wprost, że nie ma standardowego zakresu. Zmienia się dół. Marimba 4,3-oktawowa kończy się na A2, 4,5-oktawowa na F2, pięciooktawowa na C2 — a wszystkie trzy sięgają na górze tego samego C7. Partia, która schodzi poniżej F2, nie jest więc trudna, tylko niemożliwa do zagrania na mniejszym instrumencie, co jest najużyteczniejszą rzeczą, jaką warto wiedzieć, zanim się ją napisze.
Najniższy dźwięk — C2 — pochodzi z artykułu Wikipedii o marimbie, który stwierdza: „There is no standard range of the marimba” i jako najczęstsze podaje 4,3, 4,5 i 5 oktaw. Podane tu wartości dotyczą pięciooktawowego instrumentu koncertowego, od C2 do C7, czyli rozmiaru, który modeluje The Whole Horn.
Najwyższy dźwięk — C7 — pochodzi z tego samego pięciooktawowego instrumentu. Marimba 4,3-oktawowa zaczyna się od A2, a 4,5-oktawowa od F2; wszystkie trzy rozmiary mają ten sam szczyt, C7.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od C2 do C7 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable.
Zapisany i rzeczywisty zakres są takie same w przypadku marimby, ponieważ marimba jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc nie ma czego wyprowadzać.
Standardowy zapisany zakres marimby wynosi od C2 do C7, czyli około 5 oktaw; dźwięki zapisane i rzeczywiste są takie same, ponieważ ten instrument jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla marimby to C7. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to C2. The Whole Horn uznaje C2 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres marimby komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od C2 do C7. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Tak. Marimba jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc od C2 do C7 to zarazem zakres zapisany i rzeczywisty.
Około 5 oktaw w standardowym zapisanym zakresie, od C2 do C7. The Whole Horn uznaje cały ten przedział za komfortowy dla uczącego się.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków marimby i w układzie fortepianowym, z kluczem wiolinowym i basowym razem, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów