Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Tuba jest zapisywana w kluczu basowym, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od D1 do F4 — około 3,2 oktawy. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Tuba jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc zakres zapisany i zakres rzeczywisty to te same dźwięki: od D1 do F4 w obu przypadkach. Nie ma czego przeliczać.
Warto to powiedzieć wprost, bo właśnie o to ludzie naprawdę pytają. Na instrumencie transponującym oba zakresy są różne i podaje się oba, dlatego wartości zakresów znalezione w różnych miejscach tak często różnią się o cały interwał. Tutaj nie mogą się różnić.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | D1 | D1 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | F4 | F4 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | G1 | G1 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | C4 | C4 |
Zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, to nie to samo, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. The Whole Horn uznaje od G1 do C4 za zapisaną skalę tuby komfortową dla uczącego się.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do C4, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla tuby to F4. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Zakres w partiach zakłada instrument czterowentylowy. Luka poniżej dołu zwykłej skali tuby trójwentylowej to dokładnie to, co ma wypełnić czwarty wentyl, więc zapisany niski zakres, który jeden wykonawca ma, a drugi nie, jest pytaniem o instrument, a nie o wykonawcę. Poniżej wszystkiego leży rejestr pedałowy, który na tubie jest naprawdę podziemny i naprawdę użyteczny.
Zakres w partiach — zapisany od D1 do F4 — to wartość, którą ta witryna już publikuje w tabeli transpozycji dla orkiestry dętej; obie strony czerpią ją z jednej tabeli, więc nie mogą się ze sobą rozjechać. To standardowy zakres, w jakim uczy się gry na tych instrumentach i w jakim pisze się dla nich partie.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od G1 do C4 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. To opublikowana wartość własna, z jasno określoną filozofią, a nie szacunek wpisany po to, by wypełnić akapit.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zakresu zapisanego za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Standardowy zapisany zakres tuby wynosi od D1 do F4, czyli około 3,2 oktawy; dźwięki zapisane i rzeczywiste są takie same, ponieważ ten instrument jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla tuby to F4. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to D1. The Whole Horn uznaje G1 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres tuby komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od G1 do C4. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Tak. Tuba jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc od D1 do F4 to zarazem zakres zapisany i rzeczywisty.
Około 3,2 oktawy w standardowym zapisanym zakresie, od D1 do F4. Przedział komfortowy dla uczącego się jest węższy: od G1 do C4.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków tuby i w kluczu basowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów