Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Waltornia jest zapisywana w kluczu wiolinowym, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od F♯2 do C6 — około 3,5 oktawy. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Waltornia jest instrumentem w stroju F: brzmi o kwintę niżej. Każdy dźwięk zapisanego zakresu przesuwa się o ten sam interwał, więc zakres rzeczywisty to cały zakres zapisany, przesunięty w całości — w brzmieniu rzeczywistym od B1 do F5. Nic nie jest ściskane ani rozciągane; zakres transponuje się dokładnie tak jak pojedynczy dźwięk.
To właśnie ta wartość się liczy, gdy kompozytor sprawdza, czy linia się mieści, albo dyrygent ustala, dlaczego waltornia nie może zagrać partii, którą ma przed sobą. Zakres zapisany odpowiada na pytanie „czy potrafię to odczytać”, a zakres rzeczywisty — „czy to będzie wysokość, o którą mi chodziło”.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | F♯2 | B1 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | C6 | F5 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | F3 | B♭2 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | C6 | F5 |
Zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, to nie to samo, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. The Whole Horn uznaje od F3 do C6 za zapisaną skalę waltorni komfortową dla uczącego się, brzmiącą od B♭2 do F5.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do C6, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla waltorni to C6, który brzmi jako F5. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Zapisana skala waltorni jest szeroka — prawie cztery oktawy w nutach — i żaden wykonawca nie opanował jej całej jednakowo. Wysoko alikwoty szeregu harmonicznego leżą o sekundę lub mniej od siebie, więc sąsiednie dźwięki mają tę samą aplikaturę i rozdziela je tylko powietrze oraz ambuszura wykonawcy. To cała przyczyna złej sławy waltorni z powodu „kiksów” i to dlatego praktyczna górna granica szkolnej partii waltorni leży daleko poniżej zapisanego szczytu.
Zakres w partiach — zapisany od F♯2 do C6 — to wartość, którą ta witryna już publikuje w tabeli transpozycji dla orkiestry dętej; obie strony czerpią ją z jednej tabeli, więc nie mogą się ze sobą rozjechać. To standardowy zakres, w jakim uczy się gry na tych instrumentach i w jakim pisze się dla nich partie.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od F3 do C6 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. To opublikowana wartość własna, z jasno określoną filozofią, a nie szacunek wpisany po to, by wypełnić akapit.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zakresu zapisanego za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Standardowy zapisany zakres waltorni wynosi od F♯2 do C6, czyli około 3,5 oktawy. Te zapisane dźwięki brzmią od B1 do F5.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla waltorni to C6, który brzmi jako F5. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to F♯2, brzmiący jako B1. The Whole Horn uznaje F3 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres waltorni komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od F3 do C6, a brzmi od B♭2 do F5. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Nie. Waltornia w stroju F brzmi o kwintę niżej, więc zapisany zakres od F♯2 do C6 brzmi od B1 do F5.
Około 3,5 oktawy w standardowym zapisanym zakresie, od F♯2 do C6. Przedział komfortowy dla uczącego się jest węższy: od F3 do C6.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków waltorni i w kluczu wiolinowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów