Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Ćwicz we wszystkich tonacjach w wysokości dźwięków własnego instrumentu z The Whole Horn.
App StoreGoogle PlayInstrument transponujący to taki, którego zapisane dźwięki nie zgadzają się z brzmieniem rzeczywistym. Waltornia jest jednym z nich: brzmi o kwintę czystą (siedem półtonów) niżej, niż zapisano. Odczytaj zapisane C, a publiczność usłyszy F rzeczywiste.
Dlatego nazywa się go instrumentem w stroju F: zapisane C daje dźwięk F, czyli strój, wokół którego zbudowano instrument.
Najprzydatniejsza wersja tego na próbie to kierunek odwrotny — dyrygent podaje dźwięk rzeczywisty, a ty musisz wiedzieć, co czytać. Dodaj kwintę czystą:
| Wysokość rzeczywista (brzmienie) | Waltornia czyta |
|---|---|
| B♭ rzeczywiste | F |
| E♭ rzeczywiste | B♭ |
| F rzeczywiste | C |
| C rzeczywiste | G |
| A♭ rzeczywiste | E♭ |
| G rzeczywiste | D |
| D rzeczywiste | A |
Schemat nigdy się nie zmienia: waltornia czyta o kwintę czystą wyżej niż dźwięk rzeczywisty. Przyswojenie tej tabeli to jeden z najszybszych sposobów, by poczuć się swobodnie w orkiestrze dętej lub w zespole jazzowym.
Współczesne partie waltorni zapisuje się w stroju F i tego wykonawca oczekuje na pulpicie, niezależnie od tego, czy instrument to waltornia pojedyncza w F, pojedyncza w B♭, czy podwójna, która ma oba stroje. Starsze partie orkiestrowe zapisuje się w tonacji utworu — waltornia w E, w D, w basso F — dlatego waltorniści czytają transpozycje a vista częściej niż ktokolwiek inny w zespole.
Standardowy zapisany zakres waltorni wynosi od F♯2 do C6 — brzmiący o kwintę czystą niżej. To zakres, w jakim pisze się partie, i ten sam, z którego korzystają te strony i aplikacja.
Ponieważ waltornia transponuje, każda gama, którą ćwiczysz, ma nazwę zapisaną i nazwę rzeczywistą. Najszybszy sposób na płynność to ćwiczenie dwunastu gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków własnego instrumentu, przy jednoczesnym słuchaniu każdego dźwięku tak, jak naprawdę brzmi. Zobacz pełną tabelę aplikatur waltorni — każdy dźwięk z wysokością zapisaną i rzeczywistą — albo przeczytaj o metodzie opanowania wszystkich dwunastu tonacji.
Waltornia jest w stroju F. Zapisane C brzmi jako F rzeczywiste, o kwintę czystą niżej, niż zapisano.
Brzmi o kwintę czystą — siedem półtonów — niżej, niż zapisano. Aby zapisać melodię w brzmieniu rzeczywistym na waltornię, zapisz ją o kwintę czystą wyżej, niż brzmi.
Zapisane F. B♭ rzeczywiste leży o kwintę czystą poniżej zapisanego F, więc ten dźwięk brzmi jako B♭ rzeczywiste.
Tak. Wysokość zapisana i rzeczywista są różne: waltornia brzmi o kwintę czystą niżej, niż zapisana nuta.
Standardowy zapisany zakres wynosi od F♯2 do C6. To jest to, co widnieje w nutach; dźwięki rzeczywiste są o kwintę czystą niżej.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków waltorni, więc słyszysz brzmienie rzeczywiste, czytając nuty na waltornię.
Pobierz aplikację → Pełna tabela transpozycji