Notennamen op deze pagina zijn internationale letternamen, en het cijfer is het octaaf: C4 is de middelste C.
Beide balken tonen de genoteerde toonhoogte, op één schaal. De bovenste balk loopt vervagend uit in plaats van te eindigen: de onderkant van dit instrument is exact, de top ligt helemaal niet vast.
De cello wordt genoteerd in bassleutel. Het bereik heeft een exacte onderkant en een open bovenkant: de laagste noot is C2, de laagste lege snaar en dus een eigenschap van de stemming en niet van de speler. Daarboven gaat de omvang gewoon door — er is geen noot waarop het instrument stopt.
Daarom lopen bereikgetallen voor strijkinstrumenten zo vaak uiteen. Twee bronnen met een verschillende top spreken elkaar meestal niet tegen; ze beschrijven orkestrale en solistische schrijfwijze, die echt verschillen.
De cello leest in concertpitch, dus het genoteerde en het klinkende bereik zijn dezelfde noten: C2 en hoger, hoe je het ook bekijkt. Er valt niets om te zetten.
Dat is de moeite waard om helder te zeggen, want het is de vraag die mensen echt stellen. Bij een transponerend instrument verschillen de twee bereiken en worden beide genoemd, en daarom lopen bereikgetallen uit verschillende bronnen vaak een heel interval uiteen. Hier kan dat niet.
| Noot | Genoteerd | Klinkt |
|---|---|---|
| Laagste noot in partijen | C2 | C2 |
| Laagste voor leerlingen comfortabele noot | C2 | C2 |
| Hoogste voor leerlingen comfortabele noot | E4 | E4 |
Zonder vaste top is er geen bereik in partijen om een speler aan af te meten, dus het nuttige getal is het andere: waar een speler in ontwikkeling echt zeker is. The Whole Horn beschouwt C2 tot E4 als de voor leerlingen comfortabele genoteerde omvang van de cello.
Dat is een bereik, geen hek. Het is het punt waarop een speler in ontwikkeling zo zeker is dat de noot niet het moeilijke deel meer is — geen grens die het instrument afdwingt en geen limiet waarvan je iemand zou moeten vertellen dat hij die heeft. Beide uiteinden schuiven met oefening naar buiten, in verschillend tempo, en boven om andere redenen dan onder. Een leerling die E4 vandaag nog niet haalt, valt niet buiten het bereik; die is er onderweg naartoe.
Er is geen enkele hoogste noot te geven. Deze pagina publiceert de exacte onderkant en weigert een top te publiceren, omdat de top geen eigenschap is van de cello — hij is een eigenschap van de passage en de speler.
Het hoge register van de cello wordt bereikt in duimpositie, waarbij de duim de snaar afdrukt en de hand voorbij de hals schuift. Er is geen vaste top: solistische schrijfwijze gaat veel hoger dan orkestrale sectieschrijfwijze, en flageoletten rekken het nog verder op. De onderkant is exact — de lege C-snaar, een octaaf onder die van de altviool.
De laagste noot — C2 — komt voort uit de eigen stemming van de cello: de vier snaren zijn in kwinten gestemd op C2, G2, D3 en A3 — precies een octaaf onder de altviool — dus de laagste beschikbare noot is de lege C-snaar.
Hier wordt geen hoogste noot gepubliceerd. Een gestreken snaar heeft geen bovenste aanslag, en de getallen die verschillende instrumentatiebronnen voor de top geven, lopen uiteen omdat ze verschillende dingen beschrijven — orkestrale sectieschrijfwijze, solistische schrijfwijze of de fysieke grens van de toets. In plaats van er één te kiezen en als het bereik te presenteren, geeft deze pagina de exacte onderkant en zegt ze er duidelijk bij dat de top niet vastligt.
Het voor leerlingen comfortabele bereik — genoteerd C2 tot E4 — komt uit de eigen instrumententabel van The Whole Horn, dezelfde die de app zelf leest. De kop legt de afspraak vast: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable.
Genoteerd en klinkend zijn gelijk op de cello, die in concertpitch leest, dus er valt niets af te leiden.
De laagste noot van de cello is C2, exact vastgelegd door de stemming — het is de laagste lege snaar. Er is geen vaste hoogste noot, omdat een gestreken snaar geen bovenste aanslag heeft. The Whole Horn beschouwt C2 tot E4 genoteerd als de voor leerlingen comfortabele omvang.
Er is geen enkele hoogste noot voor de cello. Het is een gestreken snaar: de top hangt ervan af hoe ver de speler op de toets omhoog gaat, en flageoletten rekken die nog verder op, dus gepubliceerde getallen lopen uiteen. Deze pagina noemt geen bovengrens die ze niet kan onderbouwen. The Whole Horn beschouwt E4 als de hoogste voor leerlingen comfortabele genoteerde noot.
De laagste noot is C2, en anders dan de top is die exact: het is de laagste lege snaar, dus de enige manier om lager te komen is de snaar anders stemmen.
Het voor leerlingen comfortabele genoteerde bereik van The Whole Horn voor de cello is C2 tot E4. Dat is het bereik waarin een speler in ontwikkeling zich zeker voelt, geen hek — de uiteinden schuiven met oefening naar buiten, en bij elke speler in een ander tempo.
Ja. De cello leest in concertpitch, dus genoteerd en klinkend zijn dezelfde noten.
Daar is geen vast antwoord op, want de cello heeft geen vaste hoogste noot. Vanaf de laagste noot, C2, loopt de omvang zo hoog als de speler komt. De voor leerlingen comfortabele omvang van The Whole Horn is C2 tot E4.
The Whole Horn speelt alle twaalf majeurtoonladders in de eigen genoteerde toonhoogte van de cello en in bassleutel, zodat wat je leest ook is wat je speelt.
Download de app → Bereik van elk instrument