Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Górny pasek zanika, zamiast się kończyć: dół tego instrumentu jest dokładny, a góra nie jest w ogóle ustalona.
Wiolonczela jest zapisywana w kluczu basowym. Jej zakres ma dokładny dół i otwartą górę: najniższy dźwięk to C2, czyli najniższa pusta struna, a więc cecha stroju, a nie wykonawcy. Powyżej skala po prostu biegnie dalej — nie ma dźwięku, na którym instrument się kończy.
Dlatego wartości zakresów dla instrumentów smyczkowych tak często się różnią. Dwa źródła podające różne górne granice zwykle nie przeczą sobie — opisują pisanie orkiestrowe i solowe, które naprawdę się od siebie różnią.
Wiolonczela jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc zakres zapisany i zakres rzeczywisty to te same dźwięki: od C2 w górę w obu przypadkach. Nie ma czego przeliczać.
Warto to powiedzieć wprost, bo właśnie o to ludzie naprawdę pytają. Na instrumencie transponującym oba zakresy są różne i podaje się oba, dlatego wartości zakresów znalezione w różnych miejscach tak często różnią się o cały interwał. Tutaj nie mogą się różnić.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | C2 | C2 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | C2 | C2 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | E4 | E4 |
Skoro nie ma stałej górnej granicy, nie ma też zakresu w partiach, do którego można by porównywać wykonawcę, więc przydatna jest ta druga wartość: gdzie rozwijający się muzyk naprawdę czuje się pewnie. The Whole Horn uznaje od C2 do E4 za zapisaną skalę wiolonczeli komfortową dla uczącego się.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do E4, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Nie da się podać jednego najwyższego dźwięku. Ta strona podaje dokładny dół i odmawia podania góry, ponieważ góra nie jest cechą wiolonczeli — jest cechą utworu i wykonawcy.
Górny rejestr wiolonczeli osiąga się w pozycji kciuka, w której kciuk dociska strunę, a dłoń przesuwa się poza szyjkę. Nie ma stałej górnej granicy: pisanie solowe sięga znacznie wyżej niż pisanie dla sekcji orkiestrowej, a flażolety przesuwają ją jeszcze dalej. Dół jest dokładny — pusta struna C, oktawę niżej niż w altówce.
Najniższy dźwięk — C2 — wynika ze stroju samej wiolonczeli: jej cztery struny są stroione w kwintach do C2, G2, D3 i A3 — dokładnie oktawę poniżej altówki — więc najniższym dostępnym dźwiękiem jest pusta struna C.
Nie podajemy tu żadnego najwyższego dźwięku. Struna smyczkowa nie ma górnego ogranicznika, a wartości, które różne źródła o instrumentacji podają dla góry, się różnią, ponieważ opisują różne rzeczy — pisanie dla sekcji orkiestrowej, pisanie solowe albo fizyczną granicę podstrunnicy. Zamiast wybierać jedną z nich i przedstawiać ją jako zakres, ta strona podaje dokładny dół i mówi wprost, że góra nie jest ustalona.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od C2 do E4 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable.
Zapisany i rzeczywisty zakres są takie same w przypadku wiolonczeli, ponieważ wiolonczela jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc nie ma czego wyprowadzać.
Najniższy dźwięk wiolonczeli to C2, wyznaczony dokładnie przez jej strój — to najniższa pusta struna. Nie ma stałego najwyższego dźwięku, bo struna smyczkowa nie ma górnego ogranicznika. The Whole Horn uznaje za skalę komfortową dla uczącego się zapisany zakres od C2 do E4.
Nie ma jednego najwyższego dźwięku wiolonczeli. To struna smyczkowa: górna granica zależy od tego, jak wysoko na podstrunnicy sięga wykonawca, a flażolety przesuwają ją jeszcze dalej, dlatego publikowane wartości się różnią. Ta strona nie podaje granicy, której nie potrafi poprzeć źródłem. The Whole Horn uznaje E4 za najwyższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Najniższy dźwięk to C2 i w przeciwieństwie do górnego jest dokładny: to najniższa pusta struna, więc jedyny sposób, by zejść niżej, to przestroić strunę.
Zapisany zakres wiolonczeli komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od C2 do E4. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Tak. Wiolonczela jest zapisywana w brzmieniu rzeczywistym, więc dźwięki zapisane i rzeczywiste są takie same.
Nie ma stałej odpowiedzi, bo wiolonczela nie ma stałego dźwięku górnego. Od najniższego dźwięku, C2, skala sięga tak wysoko, jak zajdzie wykonawca. Przedział komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od C2 do E4.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków wiolonczeli i w kluczu basowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów