Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Górny pasek zanika, zamiast się kończyć: dół tego instrumentu jest dokładny, a góra nie jest w ogóle ustalona.
Kontrabas jest zapisywany w kluczu basowym. Jego zakres ma dokładny dół i otwartą górę: najniższy dźwięk to E2, czyli najniższa pusta struna, a więc cecha stroju, a nie wykonawcy. Powyżej skala po prostu biegnie dalej — nie ma dźwięku, na którym instrument się kończy.
Dlatego wartości zakresów dla instrumentów smyczkowych tak często się różnią. Dwa źródła podające różne górne granice zwykle nie przeczą sobie — opisują pisanie orkiestrowe i solowe, które naprawdę się od siebie różnią.
Kontrabas jest instrumentem w stroju C: brzmi o oktawę niżej. Każdy dźwięk zapisanego zakresu przesuwa się o ten sam interwał, więc zakres rzeczywisty to cały zakres zapisany, przesunięty w całości — w brzmieniu rzeczywistym od E1 do G3. Nic nie jest ściskane ani rozciągane; zakres transponuje się dokładnie tak jak pojedynczy dźwięk.
To właśnie ta wartość się liczy, gdy kompozytor sprawdza, czy linia się mieści, albo dyrygent ustala, dlaczego kontrabas nie może zagrać partii, którą ma przed sobą. Zakres zapisany odpowiada na pytanie „czy potrafię to odczytać”, a zakres rzeczywisty — „czy to będzie wysokość, o którą mi chodziło”.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | E2 | E1 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | E2 | E1 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | G4 | G3 |
Skoro nie ma stałej górnej granicy, nie ma też zakresu w partiach, do którego można by porównywać wykonawcę, więc przydatna jest ta druga wartość: gdzie rozwijający się muzyk naprawdę czuje się pewnie. The Whole Horn uznaje od E2 do G4 za zapisaną skalę kontrabasu komfortową dla uczącego się, brzmiącą od E1 do G3.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do G4, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Nie da się podać jednego najwyższego dźwięku. Ta strona podaje dokładny dół i odmawia podania góry, ponieważ góra nie jest cechą kontrabasu — jest cechą utworu i wykonawcy.
Ciekawą zmienną w kontrabasie jest dół, a nie góra. Zapisane E2 to najniższa pusta struna w standardowym instrumencie czterostrunowym, ale partie orkiestrowe regularnie schodzą niżej — dlatego wiele kontrabasów ma przedłużenie C struny E, a istnieją też instrumenty pięciostrunowe z niskim B. Partia zapisana poniżej E2 wymaga konkretnego instrumentu. W górę nie ma stałej granicy, jak na każdej strunie smyczkowej.
Najniższy dźwięk — E2 — wynika ze stroju samego kontrabasu. Jako jedyny wśród instrumentów smyczkowych jest stroiony w kwartach, do E1, A1, D2 i G2 w brzmieniu — i zapisuje się go oktawę wyżej, niż brzmi, więc najniższa pusta struna pojawia się w nutach jako E2. Artykuł Wikipedii podaje oba fakty: kontrabas jest „tuned in fourths … rather than fifths” i jest „typically notated one octave higher than tuned to avoid excessive ledger lines below the staff.”
Nie podajemy tu żadnego najwyższego dźwięku. Struna smyczkowa nie ma górnego ogranicznika, a wartości, które różne źródła o instrumentacji podają dla góry, się różnią, ponieważ opisują różne rzeczy — pisanie dla sekcji orkiestrowej, pisanie solowe albo fizyczną granicę podstrunnicy. Zamiast wybierać jedną z nich i przedstawiać ją jako zakres, ta strona podaje dokładny dół i mówi wprost, że góra nie jest ustalona.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od E2 do G4 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zapisanych wartości za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Najniższy dźwięk kontrabasu to E2, wyznaczony dokładnie przez jego strój — to najniższa pusta struna, brzmiąca jako E1. Nie ma stałego najwyższego dźwięku, bo struna smyczkowa nie ma górnego ogranicznika. The Whole Horn uznaje za skalę komfortową dla uczącego się zapisany zakres od E2 do G4, brzmiący od E1 do G3.
Nie ma jednego najwyższego dźwięku kontrabasu. To struna smyczkowa: górna granica zależy od tego, jak wysoko na podstrunnicy sięga wykonawca, a flażolety przesuwają ją jeszcze dalej, dlatego publikowane wartości się różnią. Ta strona nie podaje granicy, której nie potrafi poprzeć źródłem. The Whole Horn uznaje G4 za najwyższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Najniższy dźwięk to E2 zapisane, brzmiące jako E1, i w przeciwieństwie do górnego jest dokładny: to najniższa pusta struna, więc jedyny sposób, by zejść niżej, to przestroić strunę.
Zapisany zakres kontrabasu komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od E2 do G4, a brzmi od E1 do G3. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Nie. Kontrabas brzmi o oktawę niżej, więc to, co zapisane, i to, co brzmi, różnią się o ten interwał — jego najniższy dźwięk jest zapisany jako E2, a brzmi jako E1.
Nie ma stałej odpowiedzi, bo kontrabas nie ma stałego dźwięku górnego. Od najniższego dźwięku, E2, skala sięga tak wysoko, jak zajdzie wykonawca. Przedział komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od E2 do G4.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków kontrabasu i w kluczu basowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów