Bu sayfadaki nota adları uluslararası harf adlarıdır ve sayı oktavı gösterir: C4 orta C’dir. C = Do, D = Re, E = Mi, F = Fa, G = Sol, A = La, B = Si.
İki çubuk da tek bir ölçekte yazılı perdedir. Üstteki çubuk bitmek yerine soluyor: bu çalgının alt ucu kesindir, üst ucu hiç sabit değildir.
Kontrbas fa anahtarında yazılır. Ses aralığının alt ucu kesin, üst ucu açıktır: en pes nota E2 olup en pes boş teldir; dolayısıyla çalgıcının değil, akortun bir özelliğidir. Bunun üstünde ses alanı sadece sürer — çalgının durduğu bir nota yoktur.
Yaylı çalgılarda ses aralığı değerlerinin bu kadar sık birbirini tutmamasının nedeni budur. Farklı üst notalar veren iki kaynak çoğunlukla birbiriyle çelişmez; gerçekten farklı olan orkestra yazısını ve solo yazısını anlatır.
Kontrbas bir C çalgısıdır: bir oktav aşağıda duyulur. Yazılı ses aralığındaki her nota aynı aralık kadar kayar; dolayısıyla duyulan ses aralığı, yazılı ses aralığının bütünüyle kaydırılmış halidir — konser perdesinde E1 – G3. Hiçbir şey sıkışmaz ya da gerilmez; bir ses aralığı, tek bir nota nasıl transpoze edilirse tam öyle transpoze edilir.
Bir besteci bir hattın çalgıya uyup uymadığını denetlerken ya da bir şef kontrbasın önündeki partiyi neden çalamadığını anlamaya çalışırken önemli olan değer budur. Yazılı ses aralığı “bunu okuyabilir miyim?” sorusunu yanıtlar; duyulan ses aralığı ise “bu, istediğim perde olacak mı?” sorusunu.
| Nota | Yazılı | Duyulan |
|---|---|---|
| Yazılan en pes nota | E2 | E1 |
| Öğrencinin rahat çalabildiği en pes nota | E2 | E1 |
| Öğrencinin rahat çalabildiği en tiz nota | G4 | G3 |
Sabit bir üst uç olmadığından bir çalgıcıyı ölçeceğimiz yazılan bir aralık da yoktur; bu yüzden işe yarayan değer diğeridir: gelişmekte olan bir çalgıcının gerçekte kendini güvende hissettiği yer. The Whole Horn, E2 – G4 aralığını kontrbas için öğrencinin rahat çalabildiği yazılı ses alanı olarak kabul eder; konser perdesinde E1 – G3 duyulur.
Bu bir aralıktır, bir çit değil. Gelişmekte olan bir çalgıcının nota artık işin zor kısmı olmayacak kadar kendini güvende hissettiği yerdir — çalgının dayattığı bir sınır değildir ve kimseye “sınırın budur” denmemelidir. İki uç da çalışmayla dışarıya doğru genişler, farklı hızlarda; üstte ve altta farklı nedenlerle. Bugün G4 notasına ulaşamayan bir öğrenci aralığın dışında değildir; o aralığa doğru yoldadır.
Verilecek tek bir en tiz nota yoktur. Bu sayfa kesin alt ucu yayımlar, üst ucu yayımlamaktan kaçınır; çünkü üst uç kontrbasın değil, pasajın ve çalgıcının bir özelliğidir.
Kontrbasta ilginç değişken üst uç değil, alt uçtur. Yazılı E2, standart dört telli bir çalgıdaki en pes boş teldir; ancak orkestra partileri düzenli olarak bunun altına iner — birçok kontrbasın E telinde bir C uzantısı taşımasının ve pes B telli beş telli çalgıların bulunmasının nedeni budur. E2 altında yazılmış bir parti belirli bir çalgı istemektedir. Yukarı doğru, her yaylı telde olduğu gibi sabit bir sınır yoktur.
En pes nota — E2 — kontrbasın kendi akordundan gelir. Yaylı teller içinde tek başına dörtlülerle akort edilir; duyulan sesler E1, A1, D2 ve G2 — ve duyulandan bir oktav yukarıda yazılır, bu yüzden en pes boş tel sayfada E2 olarak görünür. Wikipedia’nın maddesi her iki olguyu da belirtir: bas “beşlilerle değil, dörtlülerle akort edilir” ve “porte altında aşırı ek çizgiden kaçınmak için tipik olarak akort edilenden bir oktav yukarıda notaya alınır.”
Burada bir en tiz nota yayımlanmaz. Yaylı bir telin üst durak noktası yoktur ve farklı orkestrasyon kaynaklarının üst uç için verdiği değerler, farklı şeyleri anlattıkları için birbirini tutmaz — orkestra bölüm yazısı, solo yazı ya da klavyenin fiziksel sınırı. Bu sayfa, birini seçip ses aralığı olarak sunmak yerine kesin alt ucu verir ve üst ucun sabit olmadığını açıkça söyler.
Öğrencinin rahat çalabildiği aralık — yazılı E2 – G4 — The Whole Horn’un kendi çalgı tablosundan gelir; uygulamanın kendisi de bu tabloyu okur. Tablonun başlığı kuralı belirtir: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable.
Duyulan ses aralığı burada saklanmaz, yazılı değerlerden aralık hesabıyla türetilir — saklanan ikinci bir kopya, birincisiyle çelişebilecek bir kopyadır.
Kontrbasın en pes notası E2 olup akortuyla kesin olarak belirlenmiştir — en pes boş teldir ve konser perdesinde E1 duyulur. Yaylı bir telin üst durak noktası olmadığı için sabit bir en tiz nota yoktur. The Whole Horn, yazılı E2 – G4 aralığını öğrencinin rahat çalabildiği ses alanı olarak kabul eder; konser perdesinde E1 – G3 duyulur.
Kontrbas için tek bir en tiz nota yoktur. Yaylı bir teldir: üst uç, çalgıcının klavyede ne kadar yukarı çıktığına bağlıdır ve harmonikler bunu daha da uzatır; bu yüzden yayımlanmış değerler birbirini tutmaz. Bu sayfa, kaynağını gösteremeyeceği bir üst sınır vermez. The Whole Horn, G4 notasını öğrencinin rahat çalabildiği en tiz yazılı nota olarak kabul eder.
En pes nota yazılı E2 olup konser perdesinde E1 duyulur ve üst uçtan farklı olarak kesindir: en pes boş teldir; bunun altına inmenin tek yolu teli yeniden akort etmektir.
The Whole Horn’un kontrbas için öğrencinin rahat çalabildiği yazılı ses aralığı E2 – G4 arasıdır; konser perdesinde E1 – G3 duyulur. Gelişmekte olan bir çalgıcının kendini güvende hissettiği alan burasıdır, bir çit değil — uçlar çalışmayla dışarıya doğru genişler ve bu genişleme çalgıcıdan çalgıcıya farklı hızda olur.
Hayır. Kontrbas bir oktav aşağıda duyulur; yani yazılan ile duyulan arasında bu aralık kadar fark vardır — en pes notası E2 yazılır, E1 duyulur.
Sabit bir yanıt yoktur, çünkü kontrbasın sabit bir en tiz notası yoktur. En pes notasından, yani E2 notasından başlayarak ses alanı, çalgıcının götürebildiği yere kadar yükselir. The Whole Horn’un öğrencinin rahat çalabildiği aralığı E2 – G4 arasıdır.
The Whole Horn, on iki majör gamın hepsini kontrbasın kendi yazılı perdesinde ve fa anahtarında çalar; yani okuduğunuz, çaldığınızdır.
Uygulamayı edinin → Tüm çalgıların ses aralıkları