Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Saksofon tenorowy jest zapisywany w kluczu wiolinowym, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od B♭3 do F♯6 — około 2,7 oktawy. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Saksofon tenorowy jest instrumentem w stroju B♭: brzmi o nonę wielką niżej. Każdy dźwięk zapisanego zakresu przesuwa się o ten sam interwał, więc zakres rzeczywisty to cały zakres zapisany, przesunięty w całości — w brzmieniu rzeczywistym od A♭2 do E5. Nic nie jest ściskane ani rozciągane; zakres transponuje się dokładnie tak jak pojedynczy dźwięk.
To właśnie ta wartość się liczy, gdy kompozytor sprawdza, czy linia się mieści, albo dyrygent ustala, dlaczego saksofon tenorowy nie może zagrać partii, którą ma przed sobą. Zakres zapisany odpowiada na pytanie „czy potrafię to odczytać”, a zakres rzeczywisty — „czy to będzie wysokość, o którą mi chodziło”.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | B♭3 | A♭2 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | F♯6 | E5 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | B♭3 | A♭2 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | F♯6 | E5 |
Na większości instrumentów zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, są różne, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. To jeden z wyjątków, i to z powodu specyficznego dla tego instrumentu: na saksofonie górna granica zakresu w partiach jest granicą altissimo. Zapisane F♯6 to ostatni dźwięk, który dają same klapy — wszystko powyżej powstaje dzięki ułożeniu jamy ustnej i gardła (voicing) oraz aplikaturom alikwotowym, a nie dzięki kolejnym klapom. Nie ma więc tutaj pasma zwykłych dźwięków, które dałoby się odciąć od góry: cała skala wyznaczona przez klapy jest zakresem. The Whole Horn uznaje od B♭3 do F♯6 za zapisaną skalę saksofonu tenorowego komfortową dla uczącego się, brzmiącą od A♭2 do E5.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do F♯6, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla saksofonu tenorowego to F♯6, który brzmi jako E5. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Tenor czyta te same zapisane dźwięki co sopran i brzmi oktawę niżej, więc jego zapisana górna granica to granica rodziny: F♯6, powyżej której rejestr altissimo osiąga się przez ułożenie jamy ustnej i gardła (voicing) oraz aplikatury alikwotowe. W pisaniu jazzowym szczyt pięciolinii i wyżej to rzecz zwykła; w partiach szkolnej orkiestry dętej jest rzadka, co jest decyzją o wykonawcach, a nie o instrumencie.
Zakres w partiach — zapisany od B♭3 do F♯6 — to wartość, którą ta witryna już publikuje w tabeli transpozycji dla orkiestry dętej; obie strony czerpią ją z jednej tabeli, więc nie mogą się ze sobą rozjechać. To standardowy zakres, w jakim uczy się gry na tych instrumentach i w jakim pisze się dla nich partie.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od B♭3 do F♯6 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. To opublikowana wartość własna, z jasno określoną filozofią, a nie szacunek wpisany po to, by wypełnić akapit.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zakresu zapisanego za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Standardowy zapisany zakres saksofonu tenorowego wynosi od B♭3 do F♯6, czyli około 2,7 oktawy. Te zapisane dźwięki brzmią od A♭2 do E5.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla saksofonu tenorowego to F♯6, który brzmi jako E5. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to B♭3, brzmiący jako A♭2. The Whole Horn uznaje B♭3 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres saksofonu tenorowego komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od B♭3 do F♯6, a brzmi od A♭2 do E5. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Nie. Saksofon tenorowy w stroju B♭ brzmi o nonę wielką niżej, więc zapisany zakres od B♭3 do F♯6 brzmi od A♭2 do E5.
Około 2,7 oktawy w standardowym zapisanym zakresie, od B♭3 do F♯6. The Whole Horn uznaje cały ten przedział za komfortowy dla uczącego się.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków saksofonu tenorowego i w kluczu wiolinowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów