Nazwy dźwięków na tej stronie to międzynarodowe nazwy literowe, a liczba oznacza oktawę: C4 to środkowe C. B oznacza B naturalne (H), a B♭ oznacza B z bemolem (B).
Oba paski przedstawiają wysokość zapisaną, w jednej skali. Dolny pasek to skala, którą The Whole Horn uznaje za komfortową dla uczącego się — zakres, a nie płot.
Eufonium jest zapisywane w kluczu basowym, a zakres, który znajdziesz w partii, sięga od E2 do B♭4 — około 2,5 oktawy. To wartość podawana w podręcznikach instrumentacji i ta, w obrębie której pisze kompozytor. Jest odpowiedzią na pytanie „co mogę zapisać w nutach dla tego instrumentu”.
Eufonium jest zapisywane w brzmieniu rzeczywistym, więc zakres zapisany i zakres rzeczywisty to te same dźwięki: od E2 do B♭4 w obu przypadkach. Nie ma czego przeliczać.
Warto to powiedzieć wprost, bo właśnie o to ludzie naprawdę pytają. Na instrumencie transponującym oba zakresy są różne i podaje się oba, dlatego wartości zakresów znalezione w różnych miejscach tak często różnią się o cały interwał. Tutaj nie mogą się różnić.
| Dźwięk | Zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Najniższy dźwięk w partiach | E2 | E2 |
| Najwyższy dźwięk w partiach | B♭4 | B♭4 |
| Najniższy dźwięk komfortowy dla ucznia | F2 | F2 |
| Najwyższy dźwięk komfortowy dla ucznia | B♭4 | B♭4 |
Zakres w partiach i zakres, który ma opanowany rozwijający się muzyk, to nie to samo, a udawanie, że jest inaczej, kończy się partią, której nie da się zagrać sekcji, dla której ją napisano. The Whole Horn uznaje od F2 do B♭4 za zapisaną skalę eufonium komfortową dla uczącego się.
To zakres, a nie płot. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się na tyle pewnie, że sam dźwięk nie jest już najtrudniejszy — nie jest to granica narzucona przez instrument ani limit, o którym ktokolwiek miałby słyszeć, że go ma. Oba końce przesuwają się na zewnątrz dzięki ćwiczeniu, w różnym tempie, i z innych powodów u góry niż na dole. Uczeń, który dziś nie sięga do B♭4, nie jest poza zakresem; jest w drodze do niego.
Brytyjskie orkiestry dęte blaszane czytają eufonium w kluczu wiolinowym jako instrument transponujący w stroju B♭, brzmiący o nonę wielką niżej, niż zapisano — dokładnie jak saksofon tenorowy i z tych samych zapisanych dźwięków co partia kornetu B♭. Instrument się nie zmienia; zmienia się zapis.
| Zapis | Zakres zapisany | Brzmi |
|---|---|---|
| Klucz basowy, brzmienie rzeczywiste | od E2 do B♭4 | od E2 do B♭4 |
| Klucz wiolinowy, w stroju B♭ | od F♯3 do C6 | od E2 do B♭4 |
Porównaj ze sobą dwie kolumny brzmienia: są identyczne, bo opisują jeden instrument. Eufonista, który przechodzi między orkiestrą dętą a brass bandem, czyta dwie różne kartki dla dokładnie tych samych dźwięków.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla eufonium to B♭4. To szczyt zakresu w partiach, czyli konwencja wydawnicza, a nie pomiar: to dźwięk, powyżej którego kompozytor nie może już zakładać, że wykonawca go ma.
Skala eufonium odpowiada skali puzonu tenorowego i podobnie jak puzon ma użyteczny rejestr pedałowy poniżej zapisanego zakresu. Prawdziwą zmienną tego instrumentu nie jest zakres, lecz liczba wentyli: czterowentylowe eufonium kompensacyjne wypełnia dźwięki między dołem zwykłego zakresu a pedałami, których instrument trójwentylowy nie potrafi zagrać czysto.
Zakres w partiach — zapisany od E2 do B♭4 — to wartość, którą ta witryna już publikuje w tabeli transpozycji dla orkiestry dętej; obie strony czerpią ją z jednej tabeli, więc nie mogą się ze sobą rozjechać. To standardowy zakres, w jakim uczy się gry na tych instrumentach i w jakim pisze się dla nich partie.
Zakres komfortowy dla uczącego się — zapisany od F2 do B♭4 — pochodzi z własnej tabeli instrumentów The Whole Horn, tej, którą czyta sama aplikacja. Jej nagłówek określa zasadę: lo/hi = WRITTEN MIDI, learner-comfortable. To opublikowana wartość własna, z jasno określoną filozofią, a nie szacunek wpisany po to, by wypełnić akapit.
Zakres rzeczywisty jest tu wyprowadzany z zakresu zapisanego za pomocą interwału, a nie przechowywany — przechowywana druga kopia to kopia, która może się nie zgadzać z pierwszą.
Standardowy zapisany zakres eufonium wynosi od E2 do B♭4, czyli około 2,5 oktawy; dźwięki zapisane i rzeczywiste są takie same, ponieważ ten instrument jest zapisywany w brzmieniu rzeczywistym.
Najwyższy dźwięk zwykle zapisywany dla eufonium to B♭4. To górna granica zakresu, w jakim pisze się partie. Nie jest to granica fizyczna — poniżej zobaczysz, co ją przesuwa.
Najniższy dźwięk w standardowym zapisanym zakresie to E2. The Whole Horn uznaje F2 za najniższy zapisany dźwięk komfortowy dla uczącego się.
Zapisany zakres eufonium komfortowy dla uczącego się w The Whole Horn wynosi od F2 do B♭4. To miejsce, w którym rozwijający się muzyk czuje się pewnie — zakres, a nie płot: granice przesuwają się z ćwiczeniem, i to w różnym tempie u różnych osób.
Tak. Eufonium jest zapisywane w brzmieniu rzeczywistym, więc od E2 do B♭4 to zarazem zakres zapisany i rzeczywisty.
Około 2,5 oktawy w standardowym zapisanym zakresie, od E2 do B♭4. Przedział komfortowy dla uczącego się jest węższy: od F2 do B♭4.
The Whole Horn odtwarza wszystkie dwanaście gam durowych w zapisanej wysokości dźwięków eufonium i w kluczu basowym, więc to, co czytasz, jest tym, co grasz.
Pobierz aplikację → Zakresy wszystkich instrumentów